«Σημασία έχει να κατανοήσουμε ότι παρά την μεγάλή ζημία στο Δάσος της Δαδιάς, τίποτα δεν έχει χαθεί, είναι κάτω από τις στάχτες». Με αυτή την αρχική της τοποθέτηση ξεκίνησε την πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία της η Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας ε.τ. και Πρόεδρος του Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητας Μαρία Καραμανώφ στην εκδήλωσή που διοργάνωσε η οικολογική εταιρία Έβρου στην Αλεξανδρούπολη με θέμα την «εξέλιξη της δασικής προστασίας στην Ελλάδα – Το παρελθόν, το παρόν και το δυστοπικό μέλλον».
Η κυρία Καραμανώφ ανέλυσε διεξοδικά αλλά απλά και κατανοητά την νομοθεσία, τι ισχύει για τα υγιή δάση και τι για τα αναδασωτέα, με αφορμή την μεγάλη φωτιά που ξέσπασε στην Δαδιά τον περασμένο Αύγουστο και σε συνδυασμό τις αντιδράσεις που έχουν προκύψει για τα αιολικά πάρκα στην περιοχή και επεσήμανε, ότι «τα δάση δεν καίγονται προκειμένου να τοποθετηθούν σ’ αυτά ανεμογεννήτριες, αφού αιολικά πάρκα μπορούν ούτως ή άλλως να κατασκευάζονται μέσα σε υγιή δάση και δασικές εκτάσεις. Το επιτρέπει η δασική νομοθεσία. Τόνισε, ότι με την απόφαση 2499/2012 ΣτΕ έγινε μια ριζική τομή στο άβατο των αναδασωτέων. Για να καταλήξει, ότι τα δάση μας δεν κινδυνεύουν πλέον μόνο από τις πυρκαγιές, τυχαίες ή μη, ούτε από την ανικανότητα του κράτους για την πρόληψη και καταστολή τους. Πλήττονται περισσότερο και δη ανεπανόρθωτα από τις δικές μας συνειδητές και καθόλου τυχαίες νομικές επιλογές.
Τις τελευταίες μέρες γίνεται μεγάλη συζήτηση για τη σχέση των δασικών πυρκαγιών με την εγκατάσταση των ανεμογεννητριών. Τα δάση δεν καίγονται προκειμένου να τοποθετηθούν σ’ αυτά ανεμογεννήτριες, αφού αιολικά πάρκα μπορούν ούτως ή άλλως να κατασκευάζονται μέσα σε δάση και δασικές εκτάσεις. Το επιτρέπει η δασική νομοθεσία, η οποία δυστυχώς τα τελευταία 15 χρόνια, με αλλεπάλληλες τροποποιήσεις, έχει σε μεγάλο βαθμό εξουδετερώσει την συνταγματική προστασία των δασών. Μέσα στα δάση επιτρέπονται πλέον κάθε είδους χρήσεις, από τουριστικές εγκαταστάσεις και επιχειρηματικά πάρκα μέχρι δεξαμενές αποθήκευσης πετρελαιοειδών, εκπαιδευτήρια, θεραπευτήρια κ.λπ., συμπεριλαμβανομένων και των ανεμογεννητριών.
Το πρόβλημα σε σχέση με τις ανεμογεννήτριες είναι αλλού. Σύμφωνα με το άρθρο 117 του συντάγματος από τη στιγμή που ένα δάσος κηρυχθεί αναδασωτέο, απαγορεύεται ρητά και κατηγορηματικά η χρήση του για οτιδήποτε άλλο πλην της αναδάσωσης. Xρήσεις δηλαδή οι οποίες, καλώς ή κακώς, επιτρέπονται μέσα στα δάση, απαγορεύονται στα αναδασωτέα μέχρι να ολοκληρωθεί η αναδάσωση, μέχρι δηλαδή τα καμένα να ξαναγίνουν πραγματικό δάσος. Στο μεγάλο χρονικό διάστημα που μεσολαβεί τα αναδασωτέα οφείλουν να παραμείνουν ήσυχα, απάτητα και εκτός κάθε μορφής εκμετάλλευσης. Το «εμπόδιο» αυτό ήρθε να άρει η γνωστή απόφαση 2499 του ΣτΕ η οποία, παρά την κατηγορηματικά αντίθετη διάταξη του Συντάγματος, έκρινε ότι στα αναδασωτέα επιτρέπεται να εγκαθίστανται όχι μόνο ανεμογεννήτριες αλλά και κάθε «έργο το οποίο αποβλέπει την εξυπηρέτηση ανάγκης με ιδιαίτερη κοινωνική, εθνική ή οικονομική σημασία».
Με την απόφαση αυτή έγινε μια ριζική τομή στο άβατο των αναδασωτέων. Από κει και πέρα, όταν ένα δάσος καεί, όπως συμβαίνει όλο και συχνότερα εξαιτίας των πάγιων και αδιόρθωτων αδυναμιών του κρατικού μηχανισμού, ο κάθε επίδοξος επενδυτής δεν χρειάζεται να περιμένει την ολοκλήρωση της αναδάσωσης, η εκμετάλλευση των αναδασωτέων μπορεί να ξεκινήσει την επομένη κιόλας της φωτιάς και μάλιστα με μεγαλύτερη ένταση απ’ ό,τι αν επρόκειτο για δάση, αφού η διατύπωση «έργο το οποίο αποβλέπει την εξυπηρέτηση ανάγκης με ιδιαίτερη κοινωνική, εθνική ή οικονομική σημασία» αφήνει περιθώρια για πολλές ερμηνείες.
