Με μια λιτή αλλά ουσιαστική επιστολή, ο τέως δήμαρχος Αλεξανδρούπολης Βαγγέλης Λαμπάκης τοποθετείται απέναντι στην απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου να αποδώσει το όνομά του σε μία από τις πρόσφατα αποκατεστημένες παλιές αποθήκες, οι οποίες έχουν πλέον μετατραπεί σε κέντρα πολιτιστικών εκδηλώσεων.
Αν και αναγνωρίζει την απόφαση ως «ιδιαίτερα τιμητική» και δηλώνει συγκινημένος, ο κ. Λαμπάκης εξηγεί πως δεν μπορεί να την αποδεχθεί, θέτοντας ένα πλαίσιο προσωπικής και πολιτικής ηθικής. Όπως σημειώνει, «η τιμή έχει αξία όταν προκύπτει οργανικά, μέσα από συλλογική μνήμη και όχι από διαδικασίες ερήμην του τιμώμενου». Με νόημα προσθέτει: «Δεν θεωρώ ότι η προσφορά μου ολοκληρώθηκε ή αξιολογήθηκε ακόμη επαρκώς από την ίδια την κοινωνία».
Η επιστολή του περιλαμβάνει και μια ουσιαστική νύξη για το πώς ο ίδιος αντιλαμβάνεται τον δημόσιο βίο και την πολιτική παρουσία: «Αυτό που μένει είναι το έργο, όχι το όνομα πάνω από την είσοδο». Υπογραμμίζει πως, παρά τη συγκίνηση, επιλέγει να μην αποδεχθεί τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία, για να διατηρηθεί η προσωπική του στάση αμερόληπτη και να αποφευχθούν παρερμηνείες.
Στα αξιοσημείωτα της επιστολής του κ. Λαμπάκη η επισήμανση ότι την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου την πληροφορήθηκε από τον τοπικό τύπο.
Διαβάστε αναλυτικά την επιστολή που έστειλε ο κ. Λαμπάκης Προς τον Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου Αλεξανδρούπολης:
Με αφορμή την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Αλεξανδρούπολης περί ονοματοδοσίας στο προσεχές διάστημα της μίας εκ των τριών αποθηκών εντός του λιμένα Αλεξανδρούπολης στο όνομά μου, όπως πληροφορήθηκα από τον τοπικό τύπο, καταθέτω τις παρακάτω σκέψεις και θέση μου.
Η τιμή κλιμακώνεται και διαφοροποιείται από το κάθε άτομο ξεχωριστά, σαν έννοια.
Διαμορφώνεται ανάλογα με την κοινωνική μονάδα που απευθύνεται, συνδέεται με την συνείδηση του κάθε ατόμου, με την πολιτική του πεποίθηση, την κοινωνική εμβάθυνση και την ευαισθησία του.
Η τιμή επίσης χρωματίζεται από το εφαλτήριο της κίνησής της, όταν έρχεται ως απονομή και γίνεται αποδεκτή ή όχι από το κρηπίδωμα της προσωπικότητας του ανθρώπου στον οποίο απευθύνεται και από τις μέχρι τότε επιλογές του πάνω στις οποίες στηρίχτηκε η ζωή του μέχρι τη στιγμή που πρέπει να απαντήσει στο κάλεσμά της.
Πάλεψα στη ζωή μου και ζυμώθηκα με αρχές και αξίες και ιδιαίτερα με το πρόταγμα «δίνω και δεν παίρνω». Αυτό υπηρέτησα και υπηρετώ από όποια θέση έζησα μέσα στην κοινωνία, ώσπου ήρθε η στιγμή να ζυγιστώ στον αμιγώς ηθικό τομέα, εκεί όπου φαίνεται, ΣΧΕΔΟΝ, αδύνατο να πεις όχι.
ΕΥΤΥΧΩΣ ΟΜΩΣ ΓΙΑ ΜΕΝΑ, ΣΧΕΔΟΝ.
Με όλη μου την καρδιά, ευχαριστώ το Δημοτικό Συμβούλιο Αλεξανδρούπολης για την τιμή να δώσουν το όνομα μου σε μια από τις τρεις αποθήκες του λιμανιού μας.
Για τους παραπάνω όμως λόγους, αλλά και γιατί «φοβόμουν και φοβάμαι» να παίρνω από το δημόσιο χώρο, νοιώθω ανέτοιμος να δεχθώ αυτήν την τιμή.
Εισπράττω μεγίστη τιμή από τους συμπολίτες μου, που ακόμα και τώρα μου δείχνουν την εκτίμηση τους, λέγοντας με, Δήμαρχε σ’ ευχαριστούμε για όσα εμείς και οι επόμενες γενιές θα απολαμβάνουμε από τα έργα σου.
Και πιστέψτε με, ΑΥΤΟ ΜΟΥ ΦΤΑΝΕΙ !
