Η επανεμφάνιση του πρώην δημάρχου Αλεξανδρούπολης Βαγγέλη Λαμπάκη στη δημόσια συζήτηση για το ζήτημα των χρυσωρυχείων στη Θράκη προκάλεσε αίσθηση, καθώς επιστρέφει με δήλωσή του γύρω από ένα θέμα με το οποίο έχει ταυτιστεί πολιτικά και αυτοδιοικητικά στο παρελθόν.
Με ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο κ. Λαμπάκης επανέφερε στο προσκήνιο την υπόθεση των χρυσωρυχείων, υπογραμμίζοντας ότι πρόκειται για ζήτημα που αφορά τόσο τον λαό όσο και τους θεσμικούς εκπροσώπους της περιοχής. Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στον ρόλο των θεσμικών φορέων, υποστηρίζοντας ότι η απλή δήλωση αντίθεσης δεν αρκεί, αλλά απαιτούνται συντονισμένες δράσεις, αγωνιστική στάση και διαρκής πίεση προς τα κέντρα λήψης αποφάσεων.
Παράλληλα, ο πρώην δήμαρχος έκανε αναφορά στις κινητοποιήσεις και τις πρωτοβουλίες προηγούμενων ετών κατά των σχεδίων εξόρυξης χρυσού στη Θράκη, εκφράζοντας την άποψη ότι τα τελευταία χρόνια δεν υπήρξε η αντίστοιχη ένταση ενεργειών και διεκδικήσεων. Η παρέμβασή του αναμένεται να ανοίξει εκ νέου τη συζήτηση γύρω από ένα θέμα που εξακολουθεί να απασχολεί την τοπική κοινωνία.
Διαβάστε αναλυτικά την ανάρτησή του:
ΥΠΟΘΕΣΗ ΧΡΥΣΩΡΥΧΕΙΑ
Η υπόθεση χρυσωρυχεία είναι υπόθεση όλων (λαού και θεσμικών).
Όμως, οι θεσμικοί, αν δεν αισθάνονται την ανάγκη να είναι μπροστάρηδες στον αγώνα με συνείδηση ολοκάθαρη και περισσή αγωνιστικότητα, τότε είναι βέβαιο ότι ο λαός θα ηττηθεί.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Δεν φτάνει η δήλωση των θεσμικών ότι είναι ενάντια στα χρυσωρυχεία. Από μόνη της, αυτή η δήλωση σημαίνει :
ΝΑΙ στα χρυσωρυχεία.
Απλά θυμηθείτε λαό και θεσμικούς σε άλλες εποχές, ενάντια στα χρυσωρυχεία του θανάτου..
ΤΙ ΓΙΝΟΤΑΝ
1)Συσπείρωση λαού με δημόσιες εκδηλώσεις-συγκεντρώσεις.
2) Συσπείρωση θεσμική.
3) Με τα δύο ανωτέρω όπλα συνεχής βομβαρδισμός των αρμόδιων υπουργών και του πρωθυπουργού στην Αθήνα.
4) Συνεχής επαφή με την ομάδα νομικών και δημιουργία ομάδας ειδικών επιστημόνων για την αντίκρουση της μελέτης περιβαλλοντικών επιπτώσεων.
5) Χρηματοδότηση ικανή προς την διανομαρχιακή Έβρου-Ροδόπης για την προώθηση μηνυμάτων εναντίον της ιδρύσεως των χρυσωρυχείων.
ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΕΠΤΑ ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ και οι χρυσοθήρες αλωνίζουν κάθε μέρα πλησιάζοντας όλο και περισσότερο στην εγκατάσταση των χρυσωρυχείων και την βέβαιη καταστροφή του τόπου μας «λουσμένης» κυριολεκτικά με κυάνιο και βαρέα μέταλλα.
Οι χρυσοθήρες θα φύγουν μόνο με σκληρούς λαϊκούς αγώνες, γιατί έχουν μετατραπεί σε σειρήνες που προσπαθούν να δελεάσουν τους δοκιμαζόμενους πολίτες.
