Στην Άγρια Δύση, όταν έφτανε στην πόλη ένας νέος σερίφης, όλοι περίμεναν να δουν πώς θα επιβάλει την τάξη. Θα ήταν δίκαιος; Θα έφερνε ασφάλεια; Ή μήπως θα χρησιμοποιούσε το αστέρι και το εξάσφαιρό του για να δείξει ποιος είναι το αφεντικό; Η παρουσία του συχνά άλλαζε την ισορροπία της κοινότητας, άλλοτε προς το καλό κι άλλοτε προς το χειρότερο.
Κάπως έτσι και σήμερα, κάθε φορά που εμφανίζεται «ένας νέος σερίφης» – δηλαδή κάποιος που αποκτά μια θέση ισχύος – η κοινωνία περιμένει να δει τη στάση του. Αν θα αντιληφθεί το βάρος του ρόλου ή αν θα αρκεστεί στο να επιδεικνύει την εξουσία του.
Υπάρχουν «σερίφηδες» που όταν τους δοθεί η ευκαιρία να κρατήσουν στα χέρια τους λίγη εξουσία, μεταμορφώνονται. Σαν να φόρεσαν ξαφνικά το αστέρι στο στήθος τους, ξεχνούν ποιοι ήταν, ξεχνούν γιατί βρίσκονται στη θέση που βρίσκονται. Αντί να βλέπουν την αποστολή τους ως υπηρεσία, τη ζουν σαν δικαίωμα κυριαρχίας.
Στην Άγρια Δύση, ο σερίφης είχε εξάσφαιρο.
Σήμερα…;
Το ερώτημα φυσικά είναι ρητορικό γιατί στη σημερινή εποχή δεν χρειάζεται όπλο αρκεί μια υπογραφή, μια καρέκλα, ένα ύφος. Και πολλές φορές το ύφος γίνεται πιο κοφτερό κι από σφαίρα.
Όμως υπάρχει μια λεπτή γραμμή που χωρίζει τον θεσμικό ρόλο από την αλαζονεία. Γιατί η εξουσία δεν είναι αυτοσκοπός, είναι καθήκον. Και ο σεβασμός δεν χαρίζεται με τον φόβο, ούτε με την αγένεια. Κερδίζεται, καθημερινά, με τη στάση, τον τρόπο, την ευθύνη.
Η πόλη μπορεί να «χειροκροτήσει» τον νέο σερίφη για λίγο, αλλά κανείς δεν ξεχνά ότι όλα είναι προσωρινά. Κάθε αξίωμα έχει ημερομηνία λήξης και τότε ο καθένας επιστρέφει στον μικρόκοσμό του. Άλλος πιο σοφός, άλλος πιο ταπεινός. Κι άλλος απλώς μίζερος, κουβαλώντας το κενό της εξουσίας που πίστεψε πως θα κρατήσει για πάντα.
Η αληθινή δύναμη δεν μετριέται με «τις σφαίρες στο όπλο που κουβαλάει ο σερίφης», αλλά με σεβασμό και τον σεβασμό δεν τον επιβάλλεις τον κερδίζεις.
Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα ή καταστάσεις είναι απολύτως συμπτωματική… στην θεωρία.
Στην πράξη;
Κ.Α.
