Στο Πάρκο Ποιμενίδη της Αλεξανδρούπολης, μια απλή καθημερινή εικόνα έγινε αφορμή για βαθύτερο προβληματισμό. Μια γυναίκα, η κυρία Φωτεινή Δημητριάδου, ένα ενεργό και ευαισθητοποιημένο μέλος της τοπικής κοινωνίας, επέλεξε ένα μεσημέρι να βγει βόλτα με τον εγγονό της και ένα ακόμη μικρό κοριτσάκι. Μέχρι εδώ, τίποτα ασυνήθιστο. Όμως, η συνέχεια έκανε τη διαφορά.
Κρατώντας ο καθένας από μία σακούλα, τα παιδιά –με τη δική της παρότρυνση– άρχισαν να μαζεύουν τα σκουπίδια από το πάρκο. Μια αυθόρμητη, καθαρά εθελοντική πρωτοβουλία, χωρίς κάμερες, χωρίς δημοσιότητα, χωρίς τυμπανοκρουσίες. Μία πράξη ουσίας. Μία πράξη παιδείας. Μία πράξη κοινωνικής ευθύνης και αγάπης για τον δημόσιο χώρο, που στέλνει μήνυμα στις νέες γενιές για την αξία της οικολογικής συνείδησης και του ενεργού πολίτη.
Κι όμως, λίγα μόλις μέτρα πιο πέρα, μια εικόνα τόσο αντίθετη, τόσο θλιβερή, αποτυπώνει την άλλη όψη της πραγματικότητας. Ένας καμένος κάδος απορριμμάτων, αποτέλεσμα περιστατικού πυρκαγιάς το προηγούμενο Σάββατο, παραμένει ακαθάριστος εδώ και πάνω από μία εβδομάδα, στο αμφιθέατρο του πάρκου. Ένας χώρος που υποδέχεται καθημερινά παιδιά, γονείς, νέους και ηλικιωμένους.
Η αντίθεση είναι έντονη και αμείλικτη. Από τη μία, άνθρωποι που προσφέρουν στον τόπο τους. Από την άλλη, μια εικόνα εγκατάλειψης που γεννά εύλογα ερωτήματα:
Γιατί δεν έχει απομακρυνθεί; Ποιος είναι υπεύθυνος; Πόσο δύσκολο είναι να φροντιστεί ένας χώρος όπου καθημερινά παίζουν παιδιά;
Η πράξη της κυρίας Δημητριάδου και των μικρών συνοδών της δεν είναι απλώς συγκινητική. Είναι υπενθύμιση. Ότι η αλλαγή ξεκινά από εμάς. Ότι η κοινωνία μας διαθέτει ανθρώπους που δεν περιμένουν – δρουν.
Και ταυτόχρονα, είναι μία υπενθύμιση πως η ευθύνη των αρμοδίων χώρου και καθαριότητας είναι εξίσου αναγκαία για να μπορεί μία πόλη να λειτουργεί, να αναπνέει, να εξελίσσεται.
Σε μια εποχή που μιλάμε ολοένα και περισσότερο για περιβάλλον, πολιτισμό και ενεργούς πολίτες, αυτές οι δύο εικόνες στο Πάρκο Ποιμενίδη μας καλούν να επιλέξουμε πλευρά.
Την πλευρά της συμμετοχής, της ευθύνης, της προσφοράς.
Και να απαιτήσουμε –όπως δικαιούμαστε– το αυτονόητο: μια πόλη καθαρή, φροντισμένη και αντάξια των ανθρώπων της.
Γιατί η Αλεξανδρούπολη έχει πολίτες που νοιάζονται.
Και αυτό είναι το καλύτερο θεμέλιο για να νοιαστούν και όλοι οι υπόλοιποι.
Α.Κ.
