Αρχικά ο Φεβρουάριος ήταν δωδέκατος και τελευταίος μήνας του Ρωμαϊκού ημερολογίου. Ο Ιανουάριος και ο Φεβρουάριος δεν υπήρχαν παλιά. Ο πρώτος μήνας που ξεκινούσε το έτος ήταν ο Μάρτιος και ο τελευταίος ήταν ο Δεκέμβριος. Μετά το Δεκέμβριο περίσσευαν οι άγριες χειμερινές ημέρες τις οποίες όμως δεν έμπαιναν σε κάποιους μήνες, καθώς ήταν ημέρες μη παραγωγικές για τη ζωή του ανθρώπου.
Δημιουργήθηκαν λοιπόν δύο… άχρηστοι μήνες, ο Ιανουάριος και ο Φεβρουάριος προκειμένου να κατατάξουν σ’ αυτούς τις ημέρες που περίσσευαν.
Πώς προέκυψε το δίσεκτο έτος και οι 29 ημέρες του Φεβρουαρίου ανά 4 χρόνια;
Όταν αργότερα το 44 π.Χ. ο Ιούλιος Καίσαρας ζήτησε τη βοήθεια του Έλληνα αστρονόμου Σωσιγένη προκειμένου να αλλάξει το ρωμαϊκό ημερολόγιο, ο τελευταίος βασιζόμενος στους υπολογισμούς του πατέρα της αστρονομίας Ιππάρχου, ο οποίος έναν αιώνα νωρίτερα είχε προσδιορίσει ότι το ηλιακό ή τροπικό έτος έχει διάρκεια ίση με 365,242 ημέρες, θέσπισε ένα ημερολόγιο του οποίου τα έτη είχαν 365 ημέρες, ενώ σε κάθε τέταρτο έτος πρόσθεταν ακόμη μία ημέρα, μετά την “έκτη προ των καλενδών του Μαρτίου”, που ονομαζόταν “bis sextus”.
Έτσι η ημέρα αυτή, επειδή μετριόταν δύο φορές, ονομάζεται ακόμη και σήμερα “δις έκτη” και το έτος που την περιέχει “δίσεκτο”.
Έτσι η ημέρα αυτή, επειδή μετριόταν δύο φορές, ονομάζεται ακόμη και σήμερα “δις έκτη” και το έτος που την περιέχει “δίσεκτο”.
Πηγή: sansimera.gr
